Hallo Allemaal,

Eindelijk zien we dan ons tweede wereldwonder van deze reis: Machu Picchu, en een wonder dat is het zeker in vele opzichten. Het is een wonder dat het er nog is en nooit door de Spanjaarden gevonden is tot dat een Amerikaan genaamd Hiram Bingham het “vond”. Machu Picchu is tot 1911 onbekend geweest voor de westerse wereld, er woonde wel nog twee gezinnen in Machu Picchu maar meneer Bingham heeft daar een ander verhaal over. Hij zou het verlaten hebben aangetroffen en al zijn er signalen dat er al eerder westerlingen waren, beweert hij toch dat hij het gevonden had (zijn gidsen niet mee telend). Er zou volgens hem geen goud of zilver aanwezig zijn geweest, maar meneer is wel zeer snel heel rijk geworden. Er valt dus veel te zeggen over meneer Bingham, maar zonder hem hadden we Machu Picchu pas veel later ontdekt.

Er zijn twee theorieën waarom Machu Picchu zo belangrijk was, maar alleen voor de elite. Zoals in de vorige blog hadden omschreven hebben we de pelgrimstocht gelopen, wat zou kunnen beteken dat Machu Picchu een soort van klooster is. Maar waarom dan alleen voor de Inca en zijn gevolg als het een belangrijk klooster was? Waarschijnlijk was het een universiteit waar de potentiele jongen Inca’s studeerden. De nieuwe Inca werd namelijk gekozen voordat de oude Inca stierf en dit werd gedaan door een soort van afvalrace. Alleen de beste jongen zou overblijven en hij zou in alles het beste moeten zijn. Voor zijn studie was astrologie, (oorlogs)strategieën, spiritualiteit en fysieke fitheid belangrijk. Waarschijnlijk dat Machu Picchu hier een bijdrage aan geleverd heeft.

Met onze groep hebben we een rondleiding gekregen door Machu Picchu en werd ons veel verteld over de rituelen die hier dagelijks plaatsgevonden hebben maar ook hoe men hier aan lange termijnplanningen deed. Zo was er een gedeelte van het complex wat voor het normale volk afgesloten was en waar men berekende wanneer het weer zou gaan regen of wanneer er droogte kwam. De zonnetempel is daar een goed voorbeeld van. Het is een rondgebouw met twee ramen, tijdens de zomerzonnewende schijnt de zon direct het raam binnen en tijdens de winterzonnewende komt het vanuit het andere raam naar binnen. Dit gebruikte ze om de jaren te tellen, eens in de 4 jaar was er altijd extra veel regen waardoor er een voedselschaarste ontstond. Mensen worden dan ontevreden en kunnen in opstand raken, maar als Inca ben je natuurlijk een god en voorzie je dit soort dingen. Dus houd je de eerste drie jaar stiekem voedsel achter en wanneer de mensen te hongerig worden, geef je hun dit extra voedsel. Zo vergroot je het vertrouwen en je status waardoor je weer meer kan verlangen van je onderdanen. De Inca’s waren zeker geen domme mensen en wilden dat hun volk niet van dit soort trucjes afwist, dus vergrendelden ze deze plaatsen en wist alleen de Inca en de priesters van deze methodes af.

Het is onvoorstelbaar dat dit volk zo veel heeft kunnen bereiken en alles wat er voor nodig was om ze uit te roeien, waren de Spanjaarden met hun ziektes. Wat als de Spanjaarden nooit gekomen waren, hoe zou het dan uitgezien hebben?

Na ons bezoek aan Machu Picchu  en Aguas Calientes (even lekker in de hotspring de spieren verwennen) zijn we met de trein teruggereisd naar Cuzco waar we de volgende dag alweer naar ons nieuwe land zouden gaan: Ecuador.

Hallo Allemaal,

We zijn begonnen aan ons Inca trail avontuur. Al meer dan een halfjaar hebben we naar deze datum uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver. Onze groep bestond uit 9 wandelaars, 2 gidsen, 12 porters, 1 hoofdporter, 1 souschef en 1 chef. De porters zouden alle spullen die we de komende vier dagen nodig hebben met zich mee dragen. Dit werd eerlijk verdeeld onder iedereen, aangezien het (legale) gewicht 25kg is, gelukkig is Llama Path een organisatie die goed is voor het personeel en de porters maar 22kg laat meenemen. Veel organisaties proberen de regels te omzijlen door minder porters in te huren en ze veel meer te laten dragen. Bij het eerste checkpoint (en tevens ook laatste) is de bagage nooit meer dan 25kg, zodra ze in het park zijn wordt er door (betaalde) dorpelingen meer lasten aan de tassen toegevoegd. We hebben iemand getroffen die 70kg op z’n rug had. Mensenlijk was dit zeker niet, en we zijn blij dat Llama Path niet zo’n organisatie is.

Op 12 Augustus zijn we gestart aan de Inca Pelgrims trail naar Machu Pichu of te wel de Camino Inka en zijn we gestart op 82 km van Cusco af. Hier werden onze tickets gecontroleerd en gingen we op pad. We kwamen al snel bij een eerste Inca plaats genaamd Huayllabamba. Hier werden vroeger de mensen verdeeld en gekeken of ze waardig genoeg waren om de Inca trail te lopen. Men gaat ervan uit dat alleen de Inca zelf met zijn familie en adel (inclusief al het personeel) de trail liep en niemand anders. Toen de Spanjaarden namelijk kwamen vernietigden ze iedere stad of tempel die ze tegen kwamen. De weg naar Machu Pichu is nog voor 70% intact en staan alle ruïnes er nog. Bijna niemand wist dus van deze route waardoor de Spanjaarden het niet gevonden hebben. Waarschijnlijk deed de Inca en zijn gevolg er twee tot drie dagen over om Machu Picchu te bereiken. De eerste dag zou het leiden zijn (death womans pass) en daarna volgde een tijd van spiritualiteit en lichamelijke en geestelijke reiniging. Dit laatste zouden ze best meer tijd voor genomen kunnen hebben waardoor de tocht langer geduurd kan hebben. Onze eerste dag was verder best goed te lopen en we eindigden de dag op een hoogte van 3300m bij de ruïne van Ayapata. In Ayapata werden de lichamen gemummificeerd, wat ze daarna met de lichamen deden was ons niet helemaal duidelijk. Nadat we een voorstelronde gemaakt hadden met het hele porter team, kregen we een overheerlijke maaltijd.

De tweede dag zou (en was) het zwaarste zijn. We zijn dan ook al erg vroeg opgestaan (4 uur) en begonnen en de zwaarste klim van de Inca trail, de Dead Woman’s pass. De pas is 4250m hoog (een klim van 950m) en 5,5 uur later waren we dan eindelijk op de top en het uitzicht beloonde enorm.

Jammer genoeg dat het hier niet bij bleef want we moesten 670m omlaag om dan vervolgens weer 420m omhoog te gaan.

Gelukkig hadden we weer een heerlijke lunch en halverwege de tweede berg hadden we een nieuwe Inca ruïne genaamd Runkurakay. Hier kwamen boodschappers aan die boodschappen van en naar de Inca brachten. Op deze plaats konden ze uitrusten voor ze weer op pad gezonden werden. Tevens was het ook een astronomie toren die de Inca’s gebruikten om voorspellingen te doen. Om eerlijk te zijn was de tweede berg vermoeiender dan de eerste. Steeds als we dachten dat we de top bereikt hadden, bleek het niet meer dan een plateau te zijn en moesten we nog een heel stuk. In totaal zijn we die dag 13.5 uur onderweg geweest en was het al bijna donker waardoor we enkel langs de laatste Inca ruïne van die dag zijn gelopen, Sayacmarca wat zeker wel een interessante plek is. Sayacmarca was waarschijnlijk de eerste overnachtingsplek van de Inca. Er zijn namelijk veel fonteinen waar je je in kon wassen en er zijn maar drie kamers die op een zeer speciale manier gebouwd zijn. Waarschijnlijk was dit een zuiveringsplaats waar de Inca lichamelijk en geestelijk zich kon reinigen. De geestelijke reinigingen zullen waarschijnlijk met hallucinerende kruiden gedaan zijn. Reinigingen zijn ervoor om je spiritueel voor te bereiden op je bestemming, daarom dat dit dan ook de pelgrimstocht naar Machu Picchu genoemd wordt.

Onze derde dag was eigenlijk de makkelijkste dag die we hadden. We liepen door de jungle en het cloud forest heen. Vanaf dit stuk waren er verschillende paden die op de Inca trail uitkomen en waren er zelfs tunnels gebouwd door de Inca’s om door de bergen heen te kunnen.

Het was er enorm groen en veel warmer en vochtiger dan we de eerste twee dagen gehad hadden. Deze dag hebben we een serie van verschillende Inca ruïnes gezien die allemaal met elkaar in verband staan maar een hoogteverschil hebben van ongeveer 1500m. Phuyupatamarca (3680m), Intipata (2850m), Winay Wayna (2650m) Choquesuysuy (2150m). De Inca vond het belangrijk dat iedereen in zijn land hetzelfde voedsel moest hebben. Omdat er geen enkele vorm van geld bestond kon men ze niet kopen of handelen. Omdat er een zeer groot hoogteverschil was in het Inca rijk moest hier dus een oplossing voor bedacht worden. Wat men deed was kleine plantjes acclimatiseren. Dat heet, plantjes werden op de laagste trap geplant en als ze uitkwamen werden ze stap voor stap een trede naar boven gebracht. Alleen de sterkste plantjes bleven over en zouden het van Choquesuysuy tot Phuyupatamarca halen. Dit proces kon ook omgedraaid worden, dus van plantjes die alleen op hoogte groeide konden op die manier terug worden gebracht naar zeeniveau. Dit is dus precies wat ze hier deden en tevens konden de plantjes wennen aan de klimaatverschillen. Zo konden ze dus bijvoorbeeld mais op 2150m en op 3680m hoogte verbouwen, waardoor iedereen zelf gevarieerd eten kon verbouwen. In de buurt van Cusco liggen Moray en Maras. Bij Moray werd hetzelfde gedaan maar dan met temperatuur, iedere trede daar kan een verschil van 5°c zijn.

Op onze laatste dag moesten we al om 3 uur opstaan, niet omdat we ver moesten lopen, maar omdat we droog wilden zitten. Het probleem is dat het in de cloud forest nogal veel kan regenen en je dan liever niet nat wilt worden. Pas om 5.30 gaat de poort voor het laatste stuk naar Machu Picchu open. Ze hebben er alleen niet bij nagedacht dat 200 toeristen (en gidsen) bij de poort moeten wachten in de (soms) stromende regen. Ze hebben maar een afdakje gemaakt voor 50 mensen (als het niet minder is) waardoor je dus heel vroeg moet opstaan om een plaatsje te bemachtigen. We waren gelukkig de tweede groep en hadden zitplaatsten, maar er waren vele anderen die niet zo gelukkig waren. Om half 6 ging dan eindelijk de poort open en mochten we (als tweede) naar binnen. We moesten toch nog wel twee uur lopen (en trappen beklimmen) voordat we bij de Sun gate kwamen. De Sun Gate is pas het eerste punt waar je Machu Pichu kunt zien. Vanuit hier was het nog maar een klein stukje lopen, maar toen we er kwamen lag Machu Picchu in de wolken en zagen we het wereldberoemde uitzicht (nog) niet.

Na bijna 4 dagen lopen, 42.5 km en vele hoogtemeters afgelegd te hebben, zagen we eindelijk waar we het voor deden: Machu Picchu. We hebben echt even stil gestaan bij de prestatie die we net neergezet hadden, want de Inca trail is tweede moeilijkste trek ter wereld.

Hallo allemaal,

Er zijn veel benamingen voor de stad Cuzco, maar één ervan is dat het een van de de mooiste steden is van Zuid – Amerika en wordt ook wel de keizerlijke stad genoemd. De stad is overladen door kerken en wordt omringt door prachtige bergen en heeft mooie, gezellige pleintjes en kleine doorkijk staatjes. Het is ook een toeristische plaats en op iedere straathoek staat wel een verkoper die je een toertje naar Machu Picchu, eten of drugs wilt aansmeren.

Cuzco was vanaf de 12^e eeuw de hoofdstad van de Inca’s totdat de Spanjaarden kwamen in 1533. Het had een strategische ligging en kon makkelijk handeldrijven met andere stammen die aan de rand van het Inca rijk leefden. Tevens was Cuzco een heilige plaats en waren er veel tempels gebouwd door de Inca’s. Toen de Spanjaarden kwamen wilde ze het “heidense” geloof zo snel mogelijk uitbannen en iedere tempel werd vervangen door een kerk. Zo komt het dat Cuzco zo veel kerken heeft.

In Cuzco zijn veel plaatsten waar je nog resten van de Inca cultuur kan zien. Zo zijn veel gebouwen gebouwd op de verdedigingsmuur van Cuzco en liggen net buiten Cuzco nog verschillende Inca plaatsten zoals de Heilige vallei. Ook zijn er gekleurde bergen die de Rainbow mountains genoemd worden. We hebben deze niet bezocht omdat Thomas en Céline het liefst wilde uitrusten voor de Inca trail en Josien nog last had van de hoogteziekte. In plaats daarvan hebben we Cuzco verkent en de vele kerkjes en verschillende musea bezocht.

Iedere dag was op Plaza Independia, voor de kathedraal, een demonstratie aan de gang van leraren. Ze staken voor beteren lonen want een maandloon is op dit moment $400,- terwijl een agent $1.200,- krijgt. Niet alleen in Cuzco maar in het gehele land waren stakingen aan de gang en alles verliep vredevol.

Op vrijdag avond hadden we onze voorlichting bij Llamapath, de organisatie waarmee we de Inca trail gingen lopen. We leerden onze groep kennen en kregen instructies voor de komende dagen. Na gezellig nog een ijsje gegeten te hebben, hebben we afscheid genomen van Josien. De 12^e om half 5 ‘s ochtends werden we opgehaald met het busje en begon één van onze grootste avonturen tot nu toe: de Inca trail.

Hallo Allemaal,

Na Arequipa zijn we doorgegaan naar Puno, het plaatsje aan de Peruaanse zijde van het Tititcaca meer. Puno is een echte toeristische plaats waar veel mensen komen om het Titicaca meer te bekijken of naar La Paz (Bolivia) te gaan. Het Tititcaca meer ligt op een hoogte van 3812m en is het grootse meer van Zuid-Amerika.

We hadden een toertje geboekt voor twee dagen en zijn vroeg in de ochtend vertrokken naar de drijvende eilanden die op het meer liggen. Deze stam woont op plateaus gemaakt van gedroogde rietwortels waar vele lagen van riet overheen komt. Het zijn allemaal mini eilandjes die aan elkaar vast zitten en ieder eiland wordt bewoond door één familie, die soms uit wel twintig mensen kan bestaan. Omdat ze drijvende zijn kunnen ze zich makkelijker verplaatsten naar andere gebieden in het meer waar bijvoorbeeld betere vis te krijgen is. Het riet wordt voor alles gebruikt, als eten (de stengels zijn eetbaar), behuizing maar ook vervoer. Er worden kano’s gemaakt van riet waarmee ze gaan jagen maar er worden ook speciale boten gemaakt waar toeristen een tochtje op kunnen maken.

Oorspronkelijk zijn deze eilanden ontstaan omdat de omliggende stammen rond het meer en op de vaste eilanden nogal bloeddorstige stammen waren. Ze plunderde deze stam regelmatig en om niet meer met hun in contact te hoeven komen, maakte ze hun eigen eilanden. Tot dusverre heeft het gewerkt want de stammen bestaan nog steeds en hebben nog een soortgelijk voortbestaan. Nu is hun grootste inkomstenbron toerisme en iedere tourorganisatie heeft zijn eigen “familie” eiland waar ze heen gaan.

Na de drijvende eilanden zijn we naar Amantani gegaan. Hier kregen we een gastgezin toegewezen waar we bij zouden slapen. We werden met veel gastvrijheid ontvangen en ze waren enorm vriendelijk en behulpzaam. In de middag hebben we de berg van het eiland beklommen en van alles geleerd over Patcha Mama en Patcha Tata. Patcha Mama wordt moeder aarde genoemd en zij is verantwoordelijk voor al haar kinderen en de aarde zelf. Patcha Tata is de hemelse vader, hij vertegenwoordigd al het andere wat er is en samen houden ze alles in balans. Ze hebben twee heuvels geweid aan de Mama en de Tata en wij hadden besloten om naar de Mama te gaan waar we de zonsondergang bekeken hebben. Het was echt een prachtig uitzicht wat we hadden over het meer en het eiland.

Beneden aangekomen was er een gigantisch groot feestvuur aan de gang en werden er traditionele dansen opgevoerd door verschillende dorpen. Hierna zijn we weer naar ons gast gezin gegaan en na het eten kregen we traditionele kleren aan. Samen met ons gastgezin zijn we naar het ”grote huis” gegaan voor een dansavond. Iedereen van het dorp was aanwezig en alle toeristen hadden traditionele kleren aan. Het was om op deze manier deelgenoot te zijn van een stukje cultuur.

Toch hebben de mensen het niet gemakkelijk op de eilanden. Ze moeten alles zelf verbouwen en krijgen een beetje geld van de toeristen die ze in huis halen. Veel is het zeker niet en als je kijkt wat de mensen hebben is het eigenlijk niets. Ze zijn veel afhankelijk van mensen buiten de eilanden. Er is bijvoorbeeld wel een ziekenhuis op het eiland maar geen doctor en er is geen elektriciteit. Het leek ons geen makkelijk bestaan.

Op onze laatste dag zijn we op Taquile geweest en hebben we een wandeling over het eiland gemaakt. Hier was het leven soortgelijk als op Amantani.