Hallo allemaal,

We zijn aan onze laatste dagjes Colombia begonnen en beginnen toch langzaam afscheid te nemen van dit prachtige land. We hebben natuurlijk wel weer iets positiefs in het vooruitzicht, namelijk: onze tweede gast komt eraan. Over een paar dagen land ze namelijk in Panama-City waar haar avontuur met gaat beginnen die ongeveer een maand duurt. Maar voordat het zover is zijn we nog eerst aan het genieten van de twee grootste havensteden van Colombia, Santa Marta en Cartagena.

Santa Marta waren we al kort geweest voordat we doorgingen naar Bonda en Tayrona national park, maar hebben het nu echt eer aangedaan. Santa Marta is de eerste stad die de Spanjaarden gesticht hebben toen ze naar Colombia kwamen. Tijdens onze SSS-tour (Self-Sight-Seeing-tour) hebben mensen ons de weg gewezen of wilde ze wel een klein praatje maken. Céline was zelfs zo nieuwsgierig dat ze een plaatselijk gok spel stond te bekijken wat de lokalen helemaal niet erg vonden. Ze vonden het leuk dat een “gringo” (blanke) kwam kijken al zagen ze haar wel aan voor een Amerikaanse (een foutje wat snel de wereld uit geholpen werd). Een man was zelfs zo vrij dat hij vertelde dat hij nog maar een half been had. Hoe dit gekomen was liet hij in het midden maar door wie wilde hij wel vertellen: De FARC. Ondanks dat ze al een tijd niet meer in de regio zitten is de schade die ze aangedaan hebben nog steeds groot en voelbaar.

Vanuit Santa Marta zijn we doorgereisd naar Cartagena wat iets meer in het midden van de Caribische kust ligt. Het was/ is een van de belangrijkste havens van Colombia. Vroeger werd vanuit hier het zilver en goud naar Spanje geëxporteerd en was het een aanlokkelijk doelwit voor piraten. De stad is maar liefst zes keer veroverd (door verschillende nationaliteiten) voordat de Spanjaarden (de uiteindelijk bezitters) er een degelijke stadsmuur omheen zetten. Deze stadsmuur staat er op de dag van vandaag nog steeds en bestaat voornamelijk uit de oorspronkelijke fundamenten. Cartagena is ook een van de oudste steden van Zuid-Amerika en de eerste mensen leefde hier al rond 4000 v. C.

Het is hier nog bontgekleurder dan Salento en de meeste huizen stammen nog uit de 16^e eeuw. We hebben voornamelijk veel pleinen bezocht waar vroeger de slavenhandel gedreven werd. De Spanjaarden dachten eerst de indianen te gebruiken als slaven maar die leken niet opgewassen tegen de zware fysieke taak en de meeste stierven al snel. Dus werden er sterkere slaven uit Afrika gehaald. Bijna alle nieuw slaven werden naar Cartagena gebracht en vanuit hier verkocht aan andere steden en landen. Pas in 1821 werd er een wed aangenomen (op aandringen van Boliviar) om de slavernij af te schaffen in Colombia door de “compensatie emancipatie”. Hiermee werd er in een periode van (ongeveer) 25 jaar een einde gemaakt aan deze praktijken. Nederland had dit systeem in 1814 al ingezet in zijn kolonies.

Nu komen de toeristen met bosjes naar Cartagena, door de vele directe internationale vluchten (ook Amsterdam). De stad heeft net zo geleden onder het FARC-geweld als ieder andere stad in Colombia en komt er steeds meer bovenop.

Wij, de toerist, worden als iets positiefs gezien. Wij zijn het symbool voor de welvaart in het land, een teken dat wat ze doen, goed is. Als wij het te onveilig gevonden hadden gingen we wel naar een ander land, maar dat doen we niet. De Colombianen zijn echt bij dat je er bent en wat wel vaker gebeurd, is dat mensen je zegenen en een goede dag wensen. Of je zelf nu gelovig bent of niet, ze zijn dankbaar (naar god) dat wij hier zijn. De groei in toeristen is de afgelopen 15 jaar met factor 1.000 gegroeid, van 5.000 naar 5 miljoen mensen per jaar. Iets waar de Colombianen trots op mogen zijn want naar onze mening gaan er nog veel toeristen komen. Wij zijn er sowieso van overtuigt dat dit een prachtig land is, waar we jammer genoeg al afscheid van moeten nemen.

Hallo allemaal,

We zijn aangekomen in het Caribische gebied en ondanks dat we hier geen orkanen hebben, merken we het wel. Het regent hier veel meer dan gewoonlijk en als het naar benen komt, dan komt het ook goed. Dit weerhoudt ons er niet van om te blijven ondernemen en leuke dingen te doen. Zo zijn we nu eigenlijk in de middel of nowhere. Dat houdt in, midden in de jungle tussen Minca en Santa Marta in. We worden omringt door watervallen en rivieren en we zijn dicht in de buurt van Tayrona national park.

Nog niet zo heel lang gelden was dit gebied in handen van de FARC en door hardbewind van de overheid zijn ze hier nu verjaagt zodat er toeristen zouden komen. Bij onze overnachtingsplek ligt ook de “mini lost city”. We konden de echte “Lost City” niet bezoeken omdat in de maand September er onderhoud gepleegd wordt. We hadden een prachtig uitzicht over de valei en we hebben inderdaad resten van oude beschavingen gezien tussen het oerwoud door en boven op de berg. Deze zijn waarschijnlijk bewoond geweest door de Tayrona beschaving. Helaas heeft deze beschaving veel geleden onder het Spaanse bewind en zijn waarschijnlijk uitgeroeid. Afstammelingen van verwante stammen leven wel nog in dit gebied en leven nu voornamelijk van de toeristen die er komen.

Niet alleen ruïnes en watervallen zijn er te zien maar ook een cacaoplantage lag op wandelafstand van onze lodge. We hebben hier een wandeling gekregen over de plantage en hebben onze eigen chocolade mogen maken. Ook hebben we heerlijke Chocomelk gehad en een gezichtsmaskertje van 100% chocolade. Het was echt een ontspannen ervaring.

We zijn ook naar Tayrona National Park gegaan wat nu veilig is voor toeristen die van natuur houden. Het is er in een woord: prachtig. We zijn door stukken natuur gelopen en hebben hier kapucijnaapjes in het wild gezien die ons stonden te begluren. Het is best een stuk lopen naar een stukje strand waar je wel mag zwemmen. De meesten stranden van het park zijn niet toegankelijk, dit vanwege de sterke onderwater stromingen. Niemand mag er zwemmen omdat er in het verleden genoeg mensen verdronken zijn. Wij hadden een beter strand uitgekozen wat gewoon “zwembad” (La Piscina) in het Spaans heet.


Ondanks dat we wisten dat er niet veel te zien was hadden we toch onze snorkel set meegenomen. We zijn gaan snorkelen en de bodem hier was bedekt met zeegras, het voedsel voor schildpadden. We hoefde niet lang te wachten want daar lag een schilpad rustig te eten en wij konden er gewoon naast zwemmen en naar kijken. Echt een geweldige en bijzondere ervaring om de schildpad van zo dichtbij te mogen zien en er zo dicht bij te mogen zwemmen. Dit was wat al onze hele reis wilden: zwemmen met schildpadden, en op de plaats waar we het minst verwacht hadden, gebeurde het. We hebben in totaal maar liefst drie schildpadden gezien waar we op een armlengte mee gezwommen hebben. Ondanks onze enthousiasme is het belangrijk toch een gepaste afstand te bewaren en ze geen angst aan te jagen. Met deze ervaring is onze reis echt compleet.

Hallo Allemaal,

We zijn weer op een nieuwe bestemming nadat we helaas afscheid hebben moeten nemen in Bogotá. We hebben een mooie busrit genomen naar de tweede stad van Colombia: Medellín. Deze stad ligt in de Paisa Regio, een regio die lang afgesloten was voor de buitenwereld vanwege de ligging van het gebied. Het ligt namelijk verscholen achter veel bergen en jungle wat het niet begaanbaar maakte. De mensen zijn dus sterk verwant van elkaar en stammen allemaal af van indiaanse stammen, de Basken en joden die er gekomen zijn nadat ze uit Spanje gezet waren. Het is dus ook een trots volk en denken dat ze beter zijn dan ieder ander, zo hebben ze de grootste kerk, de hoogste bergen en het lekkerste eten. De eerste twee zijn niet waar en over het derde valt te twisten, zo is Bandeja paisa het lokale gerecht wat onder meer bloedworst bevat, ieder zo zijn eigen smaak zullen we maar zeggen. Paisa is wel een van de rijkere gebieden van het land, onder meer door de opkomst van koffie en natuurlijk de Cocaïne. Nog niet zo lang geleden was Medellin een van de meest gevaarlijkste steden van de wereld omdat er een drugsoorlog werd uitgevochten tussen Cali en Medellin. Pas in 2002 kwam hier verandering in door de nieuwe president de afrekende met de drugskartels en met de FARC. Nu is het aantal moorden met 95% gedaald en is armoede met 66% afgenomen. De metro staat hier symbool voor en is op dit moment de levensader van de stad. Ondanks dat de treinen al 20 jaar oud zijn, zien ze eruit als nieuw, totaal niet bekrast of met graffiti ondergespoten. Het toont het respect wat mensen hebben voor hun veiligheid en hoe graag ze het willen behouden.

Dit en meer hebben we tijdens onze gratis wandel tour gehoord, die echt een aanrader is. We kregen veel te horen over het ontstaan van de stad en de problemen die het heeft (gehad). We hebben onder meer de kathedraal van Medellin gezien, het oude treinstation, Botero Plaza, Plaza Cisneros, en het La Raza monument.

Op de dag van de liefde (16 September) zijn we naar Guatape en El Piedra del Peñol gegaan. Hier wordt valentijnstdag niet op 14 februari gevierd en men pakt het hier ook ietsjes groter aan. Zoals je in de vorige blog al kon leven zijn de mensen hier toch iets socialer vergeleken met ons, dus is de dag van de Liefde en Vriendschap iet belangrijks. Je gaat met familie, vrienden of je geliefde op stap en geeft cadeautjes en viert gewoon feest. We zagen dan ook veel mensen in Guatape en El Piedra die een dagje uit waren.

Guatape ligt op een eilandje in het midden van een groot meer waar nog meer eilanden liggen. Het liet mij denken aan foto’s die ik gezien had van Finland, Noorwegen en Zweden. We hebben eerst de rots beklommen en dit waren in totaal 659 trappen en 200m omhoog. Hier hebben we heerlijk genoten van het uitzicht vanaf de uitzichttoren (wat nog eens 81 trappen waren).

Na ons prachtige uitzicht zijn we het kleurijke stadje ingegaan wat echt enorm schattig is om te zien. Net als Salento zijn de huisjes mooi geschilderd en de meeste hebben het versiert met bloemen. Alles zag er nu veel kleurijker uit omdat de zon scheen en het er een stuk leuker uitzag. Nadat we het dorpje bekeken hebben zijn we weer teruggegaan naar Medellin om op tijd weer onder de wol te kruipen want we hadden de dag erna weer een vroege vlucht naar het noorden.