Bagan, een stad in centraal Myanmar en ligt aan de oevers van Ayeyarwady. Het is de grootste plaats in Myanmar waar zo veel tempels, stupa’s en ruïnes te zien zijn. De meeste gebouwen dateren uit de 11^e en 12^e eeuw maar de stad Bagan is veel ouder. Onder het bewind van koning Anawratha werd in de 9^e eeuw de stad Bagan gesticht van het gelijknamige koninkrijk. Marco Polo zou hier geweest zijn (valt te betwijfelen) en zou dit een stad vol wonder hebben genoemd. Naar schatting zouden er 13.000 gebouwen gestaan hebben op een oppervlakte van 42 km2, nu staan er nog maar 2.200 overeind of zijn er de ruïnes van zichtbaar.  Bagan beleefde zijn gouden dagen tot 1287 toen de mongolen (Genghis en Kublai Khan) Bagan veroverden en vele gebouwen en tempels met de grond gelijk maakte. Jammer genoeg vallen de tempels niet onder de Unesco lijst omdat door de renovaties die de Birmezen toegepast hebben op de tempels, de etniciteit verloren is gegaan. De meeste tempels zijn dus niet meer in oorspronkelijke staat hersteld en dat is zeker te zien. Veel grote tempels zijn wit en gerenoveerd terwijl de oude tempels, die meer van de toeristische plekken afliggen, rood zijn. Wij gaven dan ook sterk de voorkeur aan de oude tempels en hebben maar een paar moderne gezien.

De dag nadat we in Bagan aangekomen zijn hebben we een E-bike gehuurd. Wij dachten een leuke elektrische fiets te krijgen, maar in plaats daarvan kregen we een elektrische scooter. We zijn allebei geen scooter of motor-rijders en dit was dan ook voor ons de allereerste keer dat we op de openbare weg reden (Thomas had nog een kleine mini cursus gehad van Danny maar dat was niets vergeleken met hier). Zoals we al redelijk duidelijk gemaakt hebben in onze vorige blogs rijden de meeste mensen niet zo braaf als Nederlanders, Bagan is daar geen uitzondering op. Desondanks rijden er veel toerristen op een scooter of e-bike dus houdt de lokale bevolking wel nog rekening met je. Het was alleen dat toen we deze scooter huurde het nog donker was omdat we de zonsopgang wilde zien op één van de tempels. Het was dus een heel avontuur om in het donker over zandweggetjes te rijden in een totaal onbekende omgeving met een totaal onbekend vervoersmiddel. Gelukkig hadden we de juiste tempel te pakken en hebben we deze beklommen. Vanuit hier hebben we de prachtige omgeving gezien en gaf het ons ook direct een idee van hoe groot de plek nu werkelijk is.

Aan het einde van de middag ben ik terug naar het hotel gegaan met een buikgriep, maar dat weerhield Thomas: onze vrolijke avonturier, er niet van om de twee daaropvolgende dagen de hele plaats te verkennen. Omdat hij nu geen extra bagage achter op de scooter had kon hij zonder enkele gil of kreet moeilijk begaanbare wegen trotseren. Thomas heeft de meeste tempels gezien die het verst van de toeristische route lagen waardoor het bijzondere karakter van Bagan nog meer naar voren kwam. Omdat er drie maanden geleden een zware aardbeving geweest is in Bagan waren veel tempels in restauratie of gedeeltelijk ingestort.  Sommige waren ook afgesloten of er was een lint omheen gespannen of stond er een bordje bij, maar goed ook, anders werd het voor onze avonturier iets te avontuurlijk. Desondanks waren er nog genoeg tempels waar je wel op kon klimmen en het uitzicht, de zonsopgang of ondergang kon bezichtigen.

De laatste dag ben ik weer meegegaan (mede omdat we niet langer in het hotel konden blijven) en vond ik het heerlijk om me te laten rondleiden door Thomas. Natuurlijk moest hij zijn scooter gedrag een beetje aan me aanpassen en kon nu niet meer zo vrijelijk door de bochten heen scheuren als voorheen. Voor toekomstige Myanmar-gangers zouden we Bagan zeker aanraden, maar neem dan wel de offroad route. Zeker voor de mooiste zonsop- en ondergangen waren de mooiste plekken waar geen toerist te vinden was.

Vandaag zijn we weer in Yangon en is het alweer onze laatste dag in dit prachtige land. We vinden het echt jammer dat we hier maar zo kort zijn geweest en hebben dit al op ons terugkom lijstje gezet.

Morgen vliegen we naar Vietnam waar we hopelijk net zo’n leuke tijd gaan beleven als in Myanmar.

Hallo allemaal,

De afgelopen dagen hebben rondgehangen in Inle Lake (meer), of zoals de mensen het hier noemen: Inlay. Het Inle meer het één na grootste meer van Myanmar, neemt zo’n 166 km2 in beslag en is (ongeveer) 22 km lang. Echter is het meer ietsjes kleiner tijdens het droge seizoen dan tijdens het natte seizoen en is het ook ietsjes ondieper. Het meer is dus behoorlijk groot en er wonen maar liefst acht verschillende groeperingen met een andere etnische achtergrond. De meeste van hen wonen op het meer waar alles per boot gedaan wordt. Straten zijn er niet maar dat geeft niet want iedereen heeft zijn eigen boot om even water te halen, kinderen naar school te brengen, bij de buren op bezoek te gaan of natuurlijk te vissen. Vissers zie je dan ook meer dan genoeg op het meer, maar naast vissers is er ook een drijvend klooster en zijn er drijvende tomatenplantages.

We hebben de eerste dag een fiets gehuurd en hebben een stukje om het meer gefietst, hebben de boot naar de overkant genomen en zijn weer terug naar het dorp gefietst. De dag erna hebben we een boot gehuurd met 4 man en zijn de kleine dorpjes afgegaan en gezien wat voor een ambachtelijk werk ze deden. Zo zijn we bij een weverij, paraplu werkplaats en een zilversmid geweest. Ook zijn we naar de tempels van Indien geweest. Deze zijn alleen toegankelijk via een smalle rivier die naar het westen gaat. De tempels van Indien bestaan grotendeels uit ruïnes. Vele tempels zijn begroeit met bomen wat het een mysterieuze plaats maakt. Er zijn ook opgeknapte tempels maar deze zijn niet half zo indrukwekkend.

Bij een van de dorpen ligt een klein eiland genaamd Inle Herritage, voor kat liefhebbers een must see, laten we nu heel toevallig iemand bij ons hebben die gek is van katten. Het zijn niet zomaar huis en tuin katten die er rondrennen maar echte Burmese katten die van oorsprong ook uit Myanmar (Birma) vandaan komen. Echter zijn ze al in 1930 uitgestorven in eigen land omdat ze zo populair waren in buitenland, wij snappen waarom. Het zijn namelijk hele sociale, aanhankelijke dieren en hechten zich aan hun baasje en niet aan hun omgeving, je zou kunnen zeggen de hond onder de katten. Natuurlijk waren deze katten dus ook heel sociaal en aanhankelijk. De katten (die dus teruggehaald zijn uit het buitenland) zitten op een eiland waar geen andere katten kunnen komen zodat er geen verrassingen zijn het fokprogramma waar ze in zitten. Ze willen namelijk de Burmese kat weer een tweede kans geven (net als de przewalski paarden in Mongolië).

Op alweer onze laatste dag in Inlay hebben we weer een fiets gehuurd en zijn we naar een wijngaard geweest. We konden het natuurlijk niet laten om Myanmarese wijn te proberen en ondertussen hebben we genoten van een hele mooie zonsondergang.

Vandaag hebben we weer eens een dagbus genomen, (we werden even gek van al die nachtbussen) en zijn vandaag in Bagan aangekomen. Hier gaan we genieten van onze laatste daagjes in Myanmar voordat we al weer door trekken naar Vietnam.

En nog even over de titel; we hebben niet de jackpot gewonnen helaas. We zijn nu iets meer dan twee weken in Myanmar en hebben nu (al/pas) maar liefst één miljoen uitgegeven. Dit lijkt misschien veel maar de Myanmarese Kyat is dan ook niet erg veel waard.

En niet te vergeten: fijne sinterklaas.

Hallo allemaal, daar zijn we weer. We waren een tijdje echt zonder enige contact met de buitenwereld op reis maar we hebben de bewoonde wereld weer net zo makkelijk teruggevonden als dat we die verlaten hadden.

Aangezien we op Yangon zijn gevlogen in plaats van Mandalay hebben we ook maar besloten om ons reis idee aan te passen, let’s go south, het mindere ontdekte Myanmar. Onze eerste stop op weg naar het zuiden was Hpa-an. We zijn hier met de bus heen gegaan, al was dit ook al een klein avontuurtje op zich. We zaten eerst in een luxe bus maar jammer genoeg moesten we er al na een kwartiertje uit omdat we moesten overstappen op een andere bus. Ze zeiden 30 minuten, maar zoals misschien andere reizigers dat kunnen beamen, is 30 minuten nooit 30 minuten. We hebben dan ook iets meer dan 2 uur gewacht op een mini busje, waar we met moeite inpaste. We kwamen daardoor ook in het donker aan in Hpa-an en werden ergens op een verlaten weg afgezet. Daar werden we direct getroffen door de hartelijkheid van de mensen hier, we kregen een gratis lift aangeboden van een local die ons pal voor de deur van ons hotel afzette. Zelfs het geld wat we hem aanboden als bedankje weigerde hij aan te nemen. Zoals ik dus al zei, ze zijn hier zo vriendelijk dat je je er zelf soms ongemakkelijk bij kan voelen.

De dag na aankomst hebben we ons een privé tuktuk gehuurd (voor maar €14) die ons overal heen bracht waar we naar toe wilden, en natuurlijk zoeken we dan de meeste onbegaanbare maar wel bijzondere dingen uit. Als eerste zijn we naar Kyaut ka latt geweest, dit is een klooster rondom een hele vreemde rots die erg wankel staat. Om het klooster heen ligt een meer en het is alleen begaanbaar via een brug. Omdat we uit respect voor de mensen en cultuur ons zo veel mogelijk aanpassen loopt Thomas dus standaard in een wikkelrok rond zodra we een tempel of heilige plek gaan bezoeken. Na deze stop zijn we naar de Lumbini tuinen gegaan (het staat niet op googlemaps maar het bestaat wel). In deze tuinen staan allemaal boeddha beelden, de meeste zijn met goud overdekt en sommige hebben een prieeltje boven hun gebouwd. Vanuit hier kan je ook de berg Zweganin beklimmen maar wegens een te hoge temperatuur hebben we dat maar achterwege gelaten. Vervolgens zijn we naar de Saddar grotten gegaan. Deze grotten moet je op blote voeten bewandelen want het is heilige grond. Om eerlijk te zijn is dat al een bijzondere ervaring opzich. In de grot zelf zijn verschillende boeddha beelden en stuppa’s te zien. Aan het einde van de grot zijn verschillende boten die je wel terug willen brengen naar het begin van de grot. Het is echt een prachtig stukje varen. De roeiers zetten je jammer genoeg niet helemaal bij de voorkant af waardoor je nog een stukje moet lopen. We hadden onze schoenen wel meegenomen maar als je net met blote voeten hebt rondgelopen in een grot ga je niet die zelfde voeten weer in “schone” schoenen stoppen, dus het was een pijnlijk wandelingetje terug. Gelukkig had onze chauffeur ons al gezien en kwam gehaast onze kant op. Als laatste zijn we naar Kaw ka thaung gegaan, wederom een tempel in een grot maar ietsjes voorbij de tempel was een natuurlijk zwembad wat (voornamelijk) door lokale mensen gebruikt wordt (de vraag is hoe lang het nog duurt voordat het meer toeristisch gaat worden). Hier mogen vrouwen niet ongekleed het water in, dus met kleren en al het water in was de enige optie.
Hpa-an is een prachtige omgeving waar maar weinig toeristen nog te vinden zijn, het is gek om te bedenken dat alles hier nu nog te bezichtigen is met bijna geen toeristen en waarschijnlijk over 10 jaar de bussen hier in de rij staan. Je ziet het ook al veranderen, wij reden over veel hobbelige offroad weggetjes naar deze attracties, maar er wordt ben man en macht gewerkt aan geasfalteerde wegen hiernaartoe.

De dag erna zijn we al vroeg vertrokken met de boot naar Mawlamyine. Echt een aanrader om dit te doen. Vanuit daar hebben we de nachtbus genomen naar Dawei, dit was nogal een pittige reis. Men ziet het hier als iets positiefs dat je in een bus(je) zit wat de hele avond een rijdende discotheek is. Gekleurde lampjes en een karake set zijn dan ook standaard in zo’n bus te vinden. Ondertussen kunnen we de meeste liedjes al mee zingen, al hebben we geen idee wat ze zeggen. Ook moesten we een grenscontrole over. We zijn nu in een zuiderlijke provincie waar maar sinds 2013 toeristen mogen komen. De prijzen zijn hier (door de schaarste in hotels) dus ook wat duurder maar de mensen nog vriendelijker. In Dawei kwamen we midden in de nacht aan en na een heel kort nachtje zijn we opzoek gegaan naar een mogelijkheid om op het strand te komen. We kregen zoveel tegenstrijdige berichten maar uiteindelijk kon een lieve oude man ons vertellen waar we heen moesten en heeft hij ons zelfs (wederom gratis) afgezet op het desbetreffende busstation.

We hadden besloten om het schiereiland wat naast Dawei ligt af te gaan. Deze rit duurde ongeveer twee uurtjes, de afstand was niet ver maar het busje stopte regelmatig. We werden midden op een straat afgezet en zagen dat we nog 10 km een andere kant op moesten. Lokale mensen wilde ons wel een lift regelen op een motor, maar dat vonden we te duur. We besloten dus te lopen en niet veel later hadden we geluk dat een tuktuk voorbij reed waar we bij in konden stappen. We waren nog geen vijf minuten onderweg en snapten waarom de lokale bevolking ons zoveel gevraagd had. De weg was heel slecht, overal gaten, steile beklimmingen en het was nog een wildere achtbaan dan in Kinpun. De kleine tuktuk had het er dan ook op sommige plaatsten moeilijk mee. Uiteindelijk kwamen we in een klein dorpje aan waarna de chauffeur on de richting wees richting strand. We kwamen namelijk uit in een soort van langoon/moerasachtig gebied (wat later bleek alleen tijdens eb toegankelijk is).
We vroegen ons af of dit wel de juiste route was, maar uiteindelijk werd de zware tocht beloond, we kwamen op een klein paradijselijk parelwit strand uit met een azuurblauwe zee. We hadden ons eigen strand hutje (waar er maar 6 van waren) en het eten werd gebracht vanuit het kleine dorpje. Thomas probeerde nog vis de vangen als een echte Robinson met een zelf gefabriceerde hengel, maar zonder succes. De foto’s spreken verder voor zich.  We zijn hier maar (jammer genoeg) drie nachten gebleven en zijn vervolgens weer terug gegaan naar Dawei om de nachtbus naar Yangon te nemen. Daar hebben we weer een nachtbus (na 12 uur wachten op het busstation) kunnen nemen naar Inle Lake, en daar zijn we nu.

Veel steden en het land zelf hebben veel verschillende namen. Zo worden zowel de koloniale namen als de moderne namen genoemd. Het is dus zo verwarrend om een reis te plannen als je niet weet waar Rangoon (koloniale naam) ligt als je iets wilt zoeken voor Yangon (moderne naam). Myanmar (Birma) bevalt ons nu al 100x beter dan China en omstreken. De mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam, ook spreken veel mensen Engels of doen ze een poging om Engels te spreken. Daarnaast zijn we natuurlijk al zeer bedreven in de wereldtaal: handen en voeten (iedereen heeft ze, iedereen weet ze te gebruiken).

Yangon was tot 2005 de hoofdstad van Myanmar en is de grootste stad van het land met ongeveer 5 miljoen inwoners. De Rangoonrivier loopt er langs en het bezit één van de meest belangrijkste religieuze tempel van heel Myanmar. Myanmar werd pas op 4 januari 1948 onafhankelijk en pas in 1989 is de naam Birma veranderd in Myanmar en is hun huidige vlag pas vanaf 2010 in gebruik genomen. Ook heerst er veel verdeeldheid over de religie en hebben moslims het niet makkelijk in dit land, daarnaast heeft het leger veel macht en is het zeker nog geen democratie. Al met al is het dus een “jong” land wat zich nog moet vormen.

Als toerist zijnde merk je weinig van deze situatie in het land, je wordt als toerist niet toegelaten in gevaarlijke gebieden, je krijgt simpelweg geen kaartje voor de trein/bus/vliegtuig. Dus voor het bezorgde thuisfront: maak u vooral geen zorgen over ons.

We zijn de afgelopen twee dagen in Yangon geweest en hebben één van de belangrijkste pagoda’s van het land gezien. De Shwedagon Paya is 99 meter hoog, is belegd met 50.000 kilo bladgoud, 5448 diamanten, 2317 robijnen, 1065 gouden belletjes en nog wat saffieren en andere edelstenen. Kortom, zou je zo gek zijn om de plaats te beroven en weg kunnen komen, ben je echt stinkend rijk. Wij zijn zeker niet in de verleiding gekomen want het is echt een prachtige plaats om te zijn. Veel mensen bidden er maar er worden ook gezellige familie picknicks georganiseerd. Naast spirituele plaats is deze plek ook een belangrijke politieke plek en een staat symbool voor de eenheid van het land. Veel stakingen, opstanden en het begin van de onafhankelijk is hier begonnen. De laatste revolutie die hier begon was in 2007 tegen het militaire regime.

De bouw is ergens tussen de 6^e en 10^e eeuw begonnen, maar volgens lokale verhalen is het al meer dan 2.600 jaar oud wat het de oudste Stupa ter wereld zou maken. Het heeft al vele oorlogen en aardbevingen overleeft en is door de eeuwen heen steeds uitgebreid. In de stupa zelf zouden drie haren van Boeddha liggen die pas in de 11^e eeuw gedoneerd werden door een lokaal klooster. Natuurlijk mag je niet met schoenen de tempel betreden (dat geldt voor iedere tempel/heilige plaats) en werden we dus vriendelijk verzocht deze uit te doen (sokken mag ook niet). Natuurlijk is het niet comfortabel om op bloten voeten rond te lopen als het buiten meer dan 30 graden is. Maar hier hebben de boeddhisten iets op bedacht: overal witte tegels plaatsten. Het helpt zeker maar we liepen toch het meeste in de schaduw (als die er was).

Daarnaast hebben we ook een treinritje van meer dan 3 uur gemaakt. Deze maakt een rondje om de stad heen en stopt bij hele kleine stationnetjes wat soms alleen uit aangestampte aarde bestaat. Vervoer kost het niets hier, omgerekend koste het 14 cent voor een ritje.

De dag erna zijn we vroeg met de bus vertrokken naar een dorpje naast Kyaiktiyo genaamd Kinpun. Kinpun zelf is een klein dorpje waar niet veel te beleven valt maar iestjes daar buiten ligt op een berg de gouden rots (golden rock). Deze kan je alleen maar bereiken per “bus”. Je wordt dan achter in een laadbak gestopt van een vrachtwagen waar kleine bankjes in geplaatst zijn (maar liefst 7). Je hebt ongeveer 20 bij 20 cm ruimte (1/3 van de Ryanair beenruimte, wat voor beide niet genoeg was dus) om te zitten aangezien men wilt dat je met z’n zessen op zo’n bankje plaatst neemt. Veel te klein dus voor onze langen benen, maar daar houden ze niet rekening mee, gewoon proppen. Je zit dus met 42 personen in zo’n wagen die met een angstaanjagende snelheid door haarspeldbochten gaat en heuveltjes oprijd die minstens een helling van 45% gehad hebben. Je hebt ook een soort van levens verzekering: je betaalt pas als je op plaats van bestemming (onder of boven) bent gekomen. Gelukkig wordt er aan een kabelbaan gewerkt waardoor je deze kamikaze niet meer hoeft te ondernemen (en hopelijk wel beenruimte hebt).

Het uitzicht wat je boven hebt is wel enorm mooi. Je kan er mijlen ver kijken en ziet met gemak de Sittang Rivier.  Rondom de gouden rots is een heel tempel complex gebouwd met natuurlijk veel hotelletjes net buiten de tempel. Toeristen moeten er toegang voor betalen, de lokale bevolking is gratis. Zelfs boeddhistische monniken uit Thailand moesten betalen terwijl zij gewoon op bedevaart waren.

Zoals de naam het zegt is de gouden rots belegd met bladgoud en bungelt boven een afgrond van 1100 meter hoog. Volgens de volksverhalen blijft de rots in evenwicht door een haar van Boeddha en zou zo al verschillende aardbevingen hebben overleeft. Opvallend is dat het gebied direct rondom de rots verboden is voor vrouwen, waarom? geen idee, ik had juist het idee dat deze godsdienst meer gelijkheid had onder mannen en vrouwen.

Na ons dagje in Kinpun zijn we op de bus gestapt richting Hpa-an waar we ons de komende paar dagen gaan vermaken.