Hallo allemaal,
Het is bijna niet te geloven maar 730 dagen (2jaar) geleden stapte we op een vliegtuig om onze grootste droom (tot dan toe) waar te maken. Maar liefst 464 dagen hebben we samen gereisd, geleefd, beleeft, ervaren en genoten, van elkaar en van alles wat de wereld ons te bieden heeft. Het is bizar om te denken dat we nu al 268 dagen terug zijn en alweer en nog steeds aan het wennen zijn aan ons (koude) kikkerlandje. Ja, we moeten echt nog wennen. Ondanks dat we geluk hebben gehad met het vinden van een woning, een baan hebben/hadden waar we heen terug konden en een familie en vrienden die ons gemist hadden, moeten we echt nog aarden.
Het klinkt misschien heel cliché maar er gaat geen dag voorbij zonder dat we een flashback momentje hebben of herinneringen opgehaald hebben. Zelfs vanochtend zei Thomas nog dat hij gedroomd had van Nieuw-Zeeland omdat het landschap op de terugweg van Duitsland hem eraan herinnerd had.
Terugkijkend op de reis blijven zo veel dingen ons bij en speciaal voor jullie wat highlights van ons avontuur.
Een van de eerste dingen waar we echt een wauw momentje hadden was in Mongolië. De uitgestrekte steppen, de wildernis en de eenzaamheid waren er overweldigend. De eerste plaats waar we overnachten lag in een berg/heuvel dal. We zijn zo’n heuvel beklommen en hadden een prachtig uitzicht over de omringende heuvels en bergen. Onderaan zagen we het kleine dorpje waar we verbleven en de Jurt tenten waar we in sliepen. Dit was misschien wel het eerste moment waar we het besef hadden van waar we aan begonnen waren.
Tijdens het reizen hielden we niet alleen van deze afgelegen plekjes maar ook van de drukke gezelligheid van de lokale bevolking. Myanmar is zo’n prachtig voorbeeld van vriendelijkheid. Los van wat de overheid doet is het volk daar steeds in opstand tegen de huidige regering maar daar merk je als toerist weinig van. Ze zijn een vriendelijk, zorgzaam volkje wat niet bang is om een praatje met je aan te gaan.
En dan niet te vergeten het prachtige Nieuw-Zeeland met haar prachtige natuur. Alle indrukken waren er, van mossy forest tot aan gletsjers en van hoge berg pieken tot stranden aan toe. Niets bracht zo veel natuurlijk schoons en variaties met zich mee dan Nieuw- Zeeland. En dan de vrijheid die we hadden met de camper, te gaan en staan waar we wilde. Dit was een andere soort vrijheid dan die we van tevoren ervaren hadden.
Paaseiland was voor ons wel een zeer bijzonder plekje. Om het meest afgelegen bewoonde eiland te mogen bezoeken was al bijzonder op zich, maar dat je ook werkelijk het gevoel hebt dat je alleen op de wereld kan zijn, dat gevoel hadden we hier. De mystiek van de Moai draagde hier zeker aan bij, de bijzonder beelden die zo magistreus er staan, klaar om een verhaal te vertellen wat nog niemand eerder gehoord had.
Natuurlijk mag de Inca trail ook niet ontbreken, de zwaarste trekking ter wereld, and we did it! Het besef dat je gewoon (letterlijk) in de voetstappen treedt van de Inca’s en je realiseert hoe belangrijk dit nog steeds is, daar zijn gewoon geen woorden voor. Drie dagen lang, bloed, zweet en ook wat tranen geven, bereik je dan eindelijk Machu Picchu. Het was het allemaal waard en we zouden het zo weer doen, mits we dan wel niet zelf hoeven te lopen.
Misschien nog wel het meest bijzonderste was voor ons Galapagos. Het een zijn tussen mens en natuur is hier zo nauw met elkaar verbonden, iets unieks wat eigenlijk niet uniek zou moeten zijn. Ondanks dat we het al op veel plaatsten gezien hadden werd hier wederom bevestigd hoe kwetsbaar onze aarde is en hoe erg we het moeten koesteren. Hoe afhankelijk wij van de natuur zijn en hoe ondergewaardeerd dit wordt. De natuur heeft ons nodig omdat wij de natuur nodig hebben. We hadden hier dan ook onze meest mooiste dieren momentjes, waaronder op Genovesa waar we in een kolonie Nasca Boobies terecht kwamen en WIJ duidelijk de buitenstaanders waren. Of waar we tijdens het snorkelen een paar zeeleeuwen zagen die een haai achterna gingen. Of waar onze kano werd voortgetrokken door zeeleeuwen die het zo fantastisch vonden om met ons te spelen. Zeker herinneringen die we nooit zullen vergeten.
Ook Guatemala was echt een prachtige belevenis. Alleen maar Jungle en Maya tempels. Wil je eigenlijk nog meer dan een combinatie van prachtige natuur een een eeuwen oude beschaving die tot op de dag van vandaag nog bestaat.
New York is misschien toch wel het bijzonderste, aangezien we dat echt zien als onze eindbestemming. Het laatste stukje reis was naar deze miljoenen stad waar we van Nieuw Amsterdam naar Amsterdam vlogen. Een Nederlandser einde hadden we niet kunnen hebben.
En dan nog al het eten wat eigenlijk overal heerlijk was maar Thomas zei aan het begin van de reis dat hij niet kon wachten totdat we in Mexico zouden zijn, want daar was het voedsel zo lekker. Céline was er nogal sceptisch naar, want lekker eten heb je overal wel. Totdat we dan ook werkelijk in Mexico waren, het eten was inderdaad veel lekkerder dan in Guatemala of El Salvador, wat daar ook om de hoek ligt. Het lekkerste was het dan wel in Tulum waar we bijna elke dag in een lokaal straattentje aten voor nog geen 2 euro en tonnetje rond waren. We zouden het nooit aanraden als je niet een stevig immuunsysteem opgebouwd had, want de keuken was iets waar je liever niet naar keek.
En natuurlijk zijn de mensen die we getroffen hebben of die ons zijn komen bezoeken nog steeds in ons geheugen. De Burmezen die ons gratis ritjes gaven.
of Sean die in totaal 4 uur lang voor ons omreed om ons op de juiste bestemming te brengen en daarna onze persoonlijk tourguide was in Singapore en we zo een geweldige dag mee gehad hadden.
En Maja en Arnoud die we in Vietnam op hun vakantie tegen kwamen.Of de familie Lucas die met z’n zessen het zo gezellig hadden en we het gevoel hadden dat we deel mochten zijn van hun familie. Of ons gastgezin in Lima die Célines moeder met open armen ontvingen.
En Susan en Phill waarmee we onbewust een half jaar mee samen gereisd hebben en ze vervolgens in Chili en Bolivia tegen kwamen.
En natuurlijk niet te vergeten de familie van Céline in Colombia, waarbij we met zo veel gastvrijheid ontvangen werden dat bijna alles in het niets viel.
En Juan de Colombiaan die we in Myanmar tegen kwamen en in Costa Rica woont waarmee we het ook ontiegelijk gezellig hadden.
En Hoy, we hebben hem twee keer leren kennen in Vietnam en hem overladen met tips over Myanmar. Bijna een jaar later hebben we hem weer in New York gezien waar hij ons twee dagen heeft rondgeleid en we het net zo gezellig hadden als een jaar daarvoor.
En natuurlijk ook de familie van Céline in Canada. Waar we ook met open armen ontvangen werden en waar we in hechte familie kringen kerst en oud en nieuw gevierd hadden.
En Nick die even voor een weekendje naar Kuala Lumpur kwam, gewoon voor de gezelligheid en wij er heel toevallig ook op het zelfde moment waren.
Natuurlijk mogen de moeder van Céline en Tonneke niet ontbreken. Zij durfden het aan om met ons mee te reizen voor een lange tijd en deel te mogen zijn van deze geweldige ervaring.
De reis heeft echt ons leven beïnvloed niet alleen als individu maar ook als een koppel. Na zo lang gereisd te hebben besef je wat je aan elkaar hebt, wat je hebt opgebouwd aan respect en vertrouwen en om eerlijk te zijn kunnen we wel zeggen dat onze liefde sterker is dan van tevoren. De intimiteit tijdens zo’n reis is enorm en niet te vergelijken tenzij je het zelf ervaren hebt.
