Hallo allemaal,

Jullie hadden nog een blog tegoed, dus bij deze nog de blog van eind september / begin oktober, net voor de storm onze laptop ombracht.

We zijn doorgetrokken naar het noorden van Panama, naar het plaatsje Boquete wat in het midden van het land ligt. Het zijn de Panamese hooglanden en dus ook wat kouder, wat we helemaal niet erg vonden (vooral Tonneke niet). Het weer was niet helemaal geweldig maar we wilde graag toch een wandeling maken. We wilde geen Kris en Lisanne worden (die hier in 2014 vermist zijn geraakt) en hebben het dus goed navraag gedaan en aangegeven waar we heen gingen. We hadden de “lost waterfalls” uitgezocht om te bezoeken. Met een gezellig lokaal busje zijn we er heen gekregen en daar aangekomen kregen we advies van een lokale bewonder. Hij waarschuwde voor slangen (die het minste probleem vormde) maar vooral dat we niet na zonsondergang nog in de jungle moesten zijn.

We hebben de wandeling naar het begin van het park gemaakt en daar zagen we hordes kolibries die nectar aan het drinken waren uit een (door mensen) opgehangen cilinder. Omdat het verschillende soorten kolibrie waren, voerde men strijd over wie er mocht drinken. Dit ging er soms heftig aan toe en we hadden nooit voor mogelijk gehouden dat deze lieve, kleine, schattige vogeltjes zo agressief konden zijn. We zijn doorgelopen en nog geen 10 min. later werden we overvallen door een tropische regenbui. We meende dat het maar even zou duren maar daar vergisten we ons in. Na een uur gescholen te hebben onder één poncho, konden we pas verderlopen. Omdat we nu niet meer zoveel tijd hadden en de paden in een rivier verander waren hebben we besloten om maar één waterval te bekijken (van de drie). Het was zeker de wandeling waard en het was ook weer eens leuk om in de jungle te lopen.

Na Boquete zijn we doorgegaan naar Bocas Del Toros, dit is een eilandengroep in het noordoosten van het land. We hadden besloten niet naar het hoofdeiland (Isla Colon) te gaan maar naar Isla Bastimentos. Bastimentos is ook aangedaan in 1504, door Cristofer Colombus tijdens zijn vierde (en laatste reis. Daar zaten we midden in de jungle op loopafstand van het strand, wat “Red Frog Beach” genoemd wordt. Ondanks dat dit het een na dichtstbevolkte eiland is zaten we aan de kant van het eiland waar alleen de natuur is en hebben bijna geen lokalen gezien. We hebben heerlijk ontspannen gelegen op het strand en hebben op onze tweede dag een eiland wandeling gemaakt. We gingen namelijk op zoek naar luiaards die hier “gewoon” moesten hangen en natuurlijk de rode kikkertjes die hier moesten zitten. Na een hele dag zoeken hebben we geen enkele kikker gevonden maar al na 10 min. lopen zagen we wel een luiaard hangen (Ozo Perezoso (luie beer) op z’n spaans). We hoorden hem per toeval een plaatje plukken waardoor hij genoeg lawaai maakte zodat we hem konden zien. We waren er anders straal voorbijgelopen aangezien ze een speciale schutkleur hebben en voornamelijk niet bewegen. De gemiddelde snelheid van een luiaard is 0.24km/u. Ondanks dat hebben we hem toch meer dan 2 m zien bewegen in een kwartier waar we echt van versteld stonden. En later op de dag zijn we teruggegaan om te kijken en was hij weer verplaats. We meende hem eerst niet te vinden maar vonden dat zo vreemd dat we hem wederom pas weer zagen nadat hij zich bewogen had. Verder zijn we nog op zoek gegaan naar schildpadden want die zouden hier ook kunnen zitten, maar helaas lieten die zich ook niet zien.

Na Bastimentos zijn we naar Isla Solarte gegaan wat net onder Bastimentos lig. Hier hebben we wederom een jungle wandeling gemaakt in de hoop dat we de rode kikkertjes zouden zien en na een half uurtje lopen zag Thomas er een huppen. Ze zijn echt enorm klein, tussen de 1.7 en 2.2 mm. groot wat echt niets is. In het Nederlands heet dit kikkertje een Aardbeikikker (van wegen de kleur en spikkeltjes). Ze zijn niet allemaal rood en het soort kan wel 30 verschillende kleuren krijgen, wij hebben rode en bruine gezien. De rode (of andere) kleur hebben ze niet voor niets, ze zijn namelijk giftig. Niet zo extreem giftig dat ze ons iets kunnen aandoen maar ze kunnen zeker wel wat schade toebrengen. Ook hebben we weer een luiaard gezien die weer goed verscholen was. We vermoede dat het een Escudo-eilandluiaard is, deze komt alleen voor op de archipelo en is een zeer bedrijgde diersoort. Deze die we zagen had een tracking divice op zijn rug geplakt. Omdat ze bedreigd zijn en pas ontdekt, wil men graag weten wat de dieren doen en hoe ze zich verplaatsten. Het zag er sneu uit maar het is voor een goed doel, zullen we maar zeggen.

Hallo Allemaal,

We zijn aangekomen in Panama en hebben onze tweede gast verwelkomd van deze reis. Tonneke komt gezellig voor een maand meereizen en we zullen met haar in totaal drie landen gaan verkennen. Panama-city is onze eerste bestemming samen en we zijn al snel naar de belangrijkste trekpleister van de stad gegaan. Het Panamakanaal is een knap staaltje werk wat maar liefst 77km lang is. Vanaf 15 augustus 1914 is dit de belangrijkste doorvaar route voor schepen van Europa naar Azië of naar de west kust van Zuid en Noord-Amerika. Voorheen ging men om de kaap van goede hoop of Kaap Hoorn en profiteerde Kaapstad en Valparaiso van deze verbindingen. Deze steden hebben zeker geleden door het kanaal maar Panama werd zo zeer belangrijk. Panama zelf wordt ook wel de splitsing van zuid en noord Amerika genoemd, het Panamakanaal is de splitsing in Panama zelfs. Dus zou je kunnen zeggen dat het kanaal de splitsing tussen Zuid en Noord-Amerika en met het overgaan van het kanaal zijn we dan nu officieel uit Zuid-Amerika.

Omdat het kanaal door de hooglanden van Panama vaart hebben ze sluizen moeten maken die de schepen (in totaal) op 26m moeten brengen. Er zijn vier sluizen aan de noordkant (Caribisch gebied) en één enkele en drie sluizen tezamen (Pacific gebied). Wij zijn bij de Miraflores-Locks (sluizen) gaan kijken die het dichts bij Panama-city liggen. Dit zijn drie sluizen en de eerste die je tegen komt als je van de Pacific naar het Caribisch gebied gaat. We waren redelijk vroeg vertrokken uit ons hostel omdat ons gezegd was dat de meest schepen zouden passeren tussen 9 en 10 uur. Om half 10 kwamen wij aan en zagen we (jammer genoeg) net de twee laatste schepen passeren van de ochtend (de volgende zou pas weer om 3 komen, geen drukke dag dus). Nadat we de schepen hebben zien vertrekken zijn we naar het museum gegaan van het panama-kanaal wat in hetzelfde gebouw ligt. Hier zagen we een film over het ontstaan van het kanaal en de uitbreiding. In 2007 is men begonnen aan een uitbreiding van het kanaal. Naast de bestaande sluizen zijn nieuwe sluizen gemaakt die grotere en zwaardere schepen kan doorlaten. Op 26 juni 2016 werd het nieuwe gedeelte in gebruik genomen. We hebben het nieuwe gedeelte wel zien liggen maar we hebben (wederom) jammer genoeg geen schepen doorheen zien gaan. Het lag er ook net te ver voor om het goed te zien. We kwamen dus tot de conclusie dat we gewoon een cruise moeten maken willen we het echt ervaren.

In het museum leerden we dat het niet de Amerikanen waren die begonnen aan het kanaal, maar de Fransen. In 1881 gooiden de Fransen het bijltje neer want ze kregen het niet voor mekaar en dus nam de Verenigde Staten het in 1904 over. Panama heeft nooit zeggenschap gehad over het kanaal tot 1999 toen (met veel bloedvergieten) het Panama’s eigendom werd na een jarenlange partnerschap met de VS (vanaf 1977). In 2010 passeerde het miljoenste schip het kanaal en naar verwachting zal de twee miljoen sneller gehaald worden dankzij de opening van het nieuwe kanaal.

We hebben nog wat in de stad rondgekeken voordat Thomas en Céline terug zijn gegaan naar het vliegveld. We kwamen er namelijk achter dat iemand (tijdens de vlucht van Cartagena naar Panama) in onze tassen hebben gezeten en hier waardevolle spullen hebben uitgehaald. Ondanks de flightbags die afgesloten waren heeft dit de dieven er niet van weerhouden. De tas van Thomas was helemaal overhoopgehaald en als ze alles netjes terug hadden gestopt, was het ons waarschijnlijk nog niet zo snel opgevallen. De flightbag zat namelijk gewoon dicht met het hangslotje aan de tas, ze moeten dus op een of andere manier de code van het cijferslot gekraakt hebben in die korte tijd. Céline’s flightbag hebben ze kapot gemaakt maar er niets uitgehaald, we vermoeden dat dit te veel tijd gekost heeft. Nog nooit is er iets uit onze backpack gestolen en daar waar we het niet verwachte gebeurde het. Dit is wel de tweede keer dat we bestolen waren, (Céline heeft haar slippers bij de thermale baden in Banos (ecuador) nooit meer teruggevonden,) maar zoiets is makkelijk te vervangen. Dit geeft toch een nare na smaak van het prachtige Colombia aangezien in Panama de bagage te snel verwerkt was.