Hallo allemaal,

Jullie hadden nog een blog tegoed, dus bij deze nog de blog van eind september / begin oktober, net voor de storm onze laptop ombracht.

We zijn doorgetrokken naar het noorden van Panama, naar het plaatsje Boquete wat in het midden van het land ligt. Het zijn de Panamese hooglanden en dus ook wat kouder, wat we helemaal niet erg vonden (vooral Tonneke niet). Het weer was niet helemaal geweldig maar we wilde graag toch een wandeling maken. We wilde geen Kris en Lisanne worden (die hier in 2014 vermist zijn geraakt) en hebben het dus goed navraag gedaan en aangegeven waar we heen gingen. We hadden de “lost waterfalls” uitgezocht om te bezoeken. Met een gezellig lokaal busje zijn we er heen gekregen en daar aangekomen kregen we advies van een lokale bewonder. Hij waarschuwde voor slangen (die het minste probleem vormde) maar vooral dat we niet na zonsondergang nog in de jungle moesten zijn.

We hebben de wandeling naar het begin van het park gemaakt en daar zagen we hordes kolibries die nectar aan het drinken waren uit een (door mensen) opgehangen cilinder. Omdat het verschillende soorten kolibrie waren, voerde men strijd over wie er mocht drinken. Dit ging er soms heftig aan toe en we hadden nooit voor mogelijk gehouden dat deze lieve, kleine, schattige vogeltjes zo agressief konden zijn. We zijn doorgelopen en nog geen 10 min. later werden we overvallen door een tropische regenbui. We meende dat het maar even zou duren maar daar vergisten we ons in. Na een uur gescholen te hebben onder één poncho, konden we pas verderlopen. Omdat we nu niet meer zoveel tijd hadden en de paden in een rivier verander waren hebben we besloten om maar één waterval te bekijken (van de drie). Het was zeker de wandeling waard en het was ook weer eens leuk om in de jungle te lopen.

Na Boquete zijn we doorgegaan naar Bocas Del Toros, dit is een eilandengroep in het noordoosten van het land. We hadden besloten niet naar het hoofdeiland (Isla Colon) te gaan maar naar Isla Bastimentos. Bastimentos is ook aangedaan in 1504, door Cristofer Colombus tijdens zijn vierde (en laatste reis. Daar zaten we midden in de jungle op loopafstand van het strand, wat “Red Frog Beach” genoemd wordt. Ondanks dat dit het een na dichtstbevolkte eiland is zaten we aan de kant van het eiland waar alleen de natuur is en hebben bijna geen lokalen gezien. We hebben heerlijk ontspannen gelegen op het strand en hebben op onze tweede dag een eiland wandeling gemaakt. We gingen namelijk op zoek naar luiaards die hier “gewoon” moesten hangen en natuurlijk de rode kikkertjes die hier moesten zitten. Na een hele dag zoeken hebben we geen enkele kikker gevonden maar al na 10 min. lopen zagen we wel een luiaard hangen (Ozo Perezoso (luie beer) op z’n spaans). We hoorden hem per toeval een plaatje plukken waardoor hij genoeg lawaai maakte zodat we hem konden zien. We waren er anders straal voorbijgelopen aangezien ze een speciale schutkleur hebben en voornamelijk niet bewegen. De gemiddelde snelheid van een luiaard is 0.24km/u. Ondanks dat hebben we hem toch meer dan 2 m zien bewegen in een kwartier waar we echt van versteld stonden. En later op de dag zijn we teruggegaan om te kijken en was hij weer verplaats. We meende hem eerst niet te vinden maar vonden dat zo vreemd dat we hem wederom pas weer zagen nadat hij zich bewogen had. Verder zijn we nog op zoek gegaan naar schildpadden want die zouden hier ook kunnen zitten, maar helaas lieten die zich ook niet zien.

Na Bastimentos zijn we naar Isla Solarte gegaan wat net onder Bastimentos lig. Hier hebben we wederom een jungle wandeling gemaakt in de hoop dat we de rode kikkertjes zouden zien en na een half uurtje lopen zag Thomas er een huppen. Ze zijn echt enorm klein, tussen de 1.7 en 2.2 mm. groot wat echt niets is. In het Nederlands heet dit kikkertje een Aardbeikikker (van wegen de kleur en spikkeltjes). Ze zijn niet allemaal rood en het soort kan wel 30 verschillende kleuren krijgen, wij hebben rode en bruine gezien. De rode (of andere) kleur hebben ze niet voor niets, ze zijn namelijk giftig. Niet zo extreem giftig dat ze ons iets kunnen aandoen maar ze kunnen zeker wel wat schade toebrengen. Ook hebben we weer een luiaard gezien die weer goed verscholen was. We vermoede dat het een Escudo-eilandluiaard is, deze komt alleen voor op de archipelo en is een zeer bedrijgde diersoort. Deze die we zagen had een tracking divice op zijn rug geplakt. Omdat ze bedreigd zijn en pas ontdekt, wil men graag weten wat de dieren doen en hoe ze zich verplaatsten. Het zag er sneu uit maar het is voor een goed doel, zullen we maar zeggen.